27-12-09

Tiny Mast: 'Wat valt er te vieren? Helemaal niets'


MarcelMastNieuws heeft een korte levensduur. Wat gisteren nieuws was, is vaak de volgende dag vergeten. In een serie van twaalf afleveringen pakken de nieuwsbronnen van 1998 de draad weer op. Juli 1998: de werkgroep Morkhoven brengt de Zandvoortse kinderpornozaak aan het licht. Tiny Mast, moeder van twee ontvoerde kinderen, hoopt dat er meer duidelijk wordt over haar zoon Ken.

JA ALWEER DE feestdagen. Tiny Mast heeft ze afgeschaft. Allemaal. Met Sinterklaas, met de kerst en tijdens de jaarwisseling had ze vier kinderen om zich heen moeten hebben in haar Antwerpse woning. Zoon Ken, in januari vijf jaar vermist, zou nu dertien jaar zijn. Kim zeventien.

Genieten zou ze van al die kinderpret. 'Maar ik ben een moeder van 33 jaar wier ene kind vermoord is en de ander vermist. Wat valt er dan te vieren? Helemaal niets.'

Tiny Mast, pleitbezorger van de omstreden pedofielenspeurders van de werkgroep Morkhoven, verkeert dezer dagen voortdurend tussen hoop en vrees. Een halfjaar na de internationale commotie rond de Zandvoortse kinderpornozaak heeft ze nog elke dag hoop dat 'Zandvoort' aanwijzingen oplevert over Kens raadselachtige verdwijning op 4 januari 1994. Want Tiny Mast, een van de zes ouders van de Witte Mars in Brussel, is van één ding heel zeker: Ken is het slachtoffer geworden van een kinderporno-netwerk.

Mast: 'Tegelijk blokkeer je die gedachte zoveel mogelijk. Je probeert er niet aan te denken wat hij moet verduren. Ik ben beland in een horrorverhaal waar geen einde aan komt.'

Op 20 juli, de dag waarop de Zandvoortse zaak zijn hoogtepunt beleefde, stak Mast de speurders van Morkhoven een hart onder de riem. Terwijl voorzitter M. Vervloesem ondervraagd werd door de Belgische politie over de door Morkhoven ontdekte diskettes van de Zandvoortse bende, nam Mast het op voor de werkgroep. Vervloesems huis in Morkhoven werd op dat moment belegerd door de internationale pers. Diezelfde avond nog overhandigde hij de diskettes aan de Zandvoortse politie.

Mast: 'Ik heb die kritiek nooit begrepen. Als de werkgroep Morkhoven er niet was, waar zou ik dan zijn met mijn zaak? De kracht van Morkhoven is altijd geweest dat ze voor druk zorgen. Want de Belgische politie onderzoekt niets, ze nemen niets serieus. De waarheid over Kim en Ken is immers nog ver weg.'

De verdwijning van het tweetal was nog vóór Julie en Melissa, vóór An en Eefje. Kim en Ken gingen op 4 januari met een vriendje voetballen. Daarna zouden ze bij hem blijven slapen. Maar als het tweetal de volgende ochtend nog niet thuis is, raakt Tiny ongerust. Al snel blijkt dat Kim en Ken, die wel in de tram zijn gezien, nooit zijn aangekomen. Twee weken lang kamt ze, met vrienden en de buurt, Antwerpen uit: de haven, leegstaande huizen.

Het levert niets op. Door de politie wordt ze urenlang ondervraagd. Mast: 'Ik was plotseling een verdachte, ondanks mijn alibi. Sindsdien is de relatie met de politie niet goed. Ze namen het mij kwalijk dat ik zelf op zoek ging, dat ik de pers zocht. Boos waren ze dat ze al die tips moesten nagaan. Kim en Ken waren toch weggelopen?'

Op 11 februari 1994 wordt het lijk van Kim in de Antwerpse haven gevonden. Met messteken is ze vermoord. Ook zou ze zijn misbruikt. Twee weken later wordt op dezelfde plek een trui van Ken gevonden. Sindsdien ontbreekt elk spoor van hem. 'De politie zei: Ken zal ook wel dood zijn. Maar zolang hij niet terecht is, leeft hij nog voor mij. Als ik op straat een jongen zie, kijk ik altijd of het Ken is.'

De Zandvoortse zaak, die een grote handel in kinderporno op Internet blootlegde, bewijst volgens Mast het bestaan van een internationaal netwerk van handelaren. Kinderen, met name in België en Nederland, worden door hen misbruikt voor foto's en films die grof geld opbrengen. De diskettes van de Zandvoortse bende met duizenden foto's, betoogt Mast, zijn hiervan een duidelijk voorbeeld.

Zelf is ze ervan overtuigd dat de jongen die Tros Vermist vorig jaar ontdekte op een pornofoto van Internet, haar Ken is. Mast: 'Ik ben er zeker van. De computerfoto van Ken, waarop te zien is hoe hij er nu uit moet zien, lijkt sprekend op de Internet-foto. Zelfs zijn grootouders zeggen dat het Ken is. En wat zegt de politie? Dat ze mij de foto al eerder hadden laten zien en dat ik Ken toen niet had herkend. Maar die foto is mij nooit getoond. Nooit.'

De Antwerpse is het beu om naast de strijd tegen de onzekerheid over Ken ook nog een gevecht tegen justitie te voeren. Dit jaar ging ze elf dagen in hongerstaking om af te dwingen dat ze het dossier van Kim mocht inzien. De minister van Justitie zocht haar op. Pas in september ging Justitie overstag. 'Als moeder van een vermoord kind moet je zoiets doen om Brussel te overtuigen. Dat klopt toch niet? Ik verdien het om met respect behandeld te worden.'

Ze leeft van dag tot dag. In de hoop dat er ooit een doorbraak komt in de zaak van Ken. Laatst werd een kind vermoord aangetroffen in Luik die op dezelfde wijze was gedood als Kim. Mast: 'Ik klamp me vast aan dit soort ontwikkelingen. Je hoopt dat je dichter bij de oplossing komt. Maar emotioneel is het zwaar. Enorm zwaar.'

Haar toekomst, zegt ze, is haar in 1994 afgenomen. Ze is 33 jaar maar ze voelt zich een wrak. De stress, het geestelijk lijden moet ze verdragen tot de waarheid boven tafel komt. Mast: 'Het is niet voor te stellen hoe het is om te leven met de gedachte dat je zoon nog leeft, dat hij misbruikt wordt. Je probeert er niet aan te denken. Als je dat niet doet, word je gek.'

Stieven Ramdharie
31.12.1998, gewijzigd op 16.1.2009

http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article786327.ece/Wat_valt_er_te_vieren_Helemaal_niets


Foto: Tiny Mast, Marcel Vervloesem (Werkgroep Morkhoven), Jan Boeykens (Werkgroep Morkhoven)